Blog

donderdag 25 februari 2021

Bluegrass Generations

De conservators - 3e generatie

De jaren tussen 1985 en 2005 zijn belangrijk geweest voor de conservatie van bluegrass muziek. Eén van de meest memorabele momenten in deze periode vindt plaats in het jaar 2000. De Coen brothers film O Brother, Where Art Thou? wordt uitgebracht, deze film heeft veel teweeggebracht in de bluegrasswereld. Het genre ziet moeilijke tijden eind jaren ‘80 en in de jaren ‘90. Bluegrass is oubollig en ziet niet veel groei in populariteit. Tevens beginnen langzaam de eerste generatie bluegrass muzikanten de wereld te verlaten. Een belangrijk moment is 9 September 1996. Dit is de dag waarop father of bluegrass Bill Monroe overleed. Vier jaar na Monroe’s dood wordt de muziekwereld opgeschud doordat miljoenen mensen George Clooney als Soggy Bottom Boy het nummer Man of Constant Sorrow horen zingen in de populaire film O Brother, Where Art Thou? Een film die vergeten oldtime, bluegrass en traditionele amerikaanse folknummers een nieuw leven inblaast. Het hek is van de dam, het genre heeft nog nooit zoveel populariteit gezien. Tot op de dag van vandaag plukken bluegrassmuzikanten hier nog steeds de vruchten van. De muziek van het nummer Man of Constant Sorrow wordt voor de film ingespeeld door bluegrass muzikanten Mike Compton, Stuart Duncan, Pat Enright, Ron Block, Barry Bales en Dan Tyminski. Deze laatste drie zijn bandleden van Alison Krauss haar bluegrassband Union Station. Tevens zingt Clooney het nummer niet zelf maar is de zang die je hoort van Dan Tyminski.

 


Man of Constant Sorrow - Soggy Bottom Boys

 

Wanneer we het hebben over bluegrass muziek tussen de jaren 1985 en 2005 zal menig bluegrassmuzikant de muziek van Alison Krauss & Union Station hoog aanschrijven. Voor deze generatie hebben we de kennis van Floris de Vries ingeroepen. Floris is een getalenteerde bluegrass multi-instrumentalist uit het oosten van ons land en is als sessiemuzikant actief bij diverse bands en studioprojecten. Voor Floris heeft de muziek van Alison Krauss & Union Station een belangrijke rol gespeeld. Floris over Alison Krauss; al haar albums met en zonder Union Station zijn bepalend geweest voor mijn ontdekkingstocht in het bluegrass genre en hebben bijgedragen aan mijn muzikale vorming. Daarnaast ben ik gek op de typische jaren ‘90 bluegrass bands zoals Lonesome River Band, IIIrd Time Out, Blue Highway.

De band Blue Highway heeft een grote stempel op het genre gedrukt. De vijfkoppige groep werd gevormd in December 1995 en treedt vandaag de dag nog steeds op. De muziek van Blue Highway valt tussen traditionele en progressieve bluegrass in en dit zorgt voor een unieke sound die tijdloos is. De instrumentatie en speelstijl is traditioneel, maar de songwriting, progressies en opnames zijn modern. Floris vult aan; bands zoals Blue Highway en een aantal eerder genoemde bands hebben veel invloed gehad op de sound van hedendaagse bluegrass bands en jams. De stevige en puntige manier van spelen, de meer bluesy elementen in de harmonieën en solo’s zorgen voor een stoerdere sound met veel focus op de groove door een pompende downbeat.

 

Blue Highway - Lonesome Pine (Live 2003 op Grey Fox)

 

Een trending topic vandaag de dag is power-woman Dolly Parton. Haar carrière zag moeilijke tijden in de jaren ‘90. Dolly besloot daarop back-to-basic te gaan en greep terug naar songs en sounds van haar jeugd. Ze besloot een bluegrass album op te nemen. In 1999, een jaar voor de O Brother, Where Art Thou? explosie, bracht Dolly The Grass Is Blue uit. Een bluegrass album dat de billboard 200 bereikte en goed scoorde in de country muziek hitlijsten wereldwijd. Tevens wint het album een Grammy. De combinatie van een populair bluegrassalbum in de hitlijsten en een film met bluegrass muziek op het witte doek zijn de perfecte ingrediënten om bluegrass terug op de kaart te zetten. In een interview met Indy Week zegt Dan Tyminski het volgende: The popularity of the movie and its soundtrack had a major impact on the bluegrass world. Ticket sales to bluegrass concerts went up, venues got bigger, and a massive tour featuring all the artists on the soundtrack sold out venues nationwide. Even festivals that didn't have any artists connected to O Brother enjoyed the benefits of the bluegrass revival. "We started seeing more diverse crowds, more rock 'n' roll T-shirts and spiked hair people of all genres of music that we weren't as accustomed to seeing,"

 

Floris zag O Brother, Where Art Thou voor het eerst in zijn laatste jaar van de middelbare in 2003. De film was mijn eerste kennismaking met bluegrass muziek en ik was vrijwel direct om! Kort daarna kocht ik ook een banjo en verruilde de muziek van Sepultura voor die van Bill Monroe. Als ik mensen moet uitleggen wat bluegrass muziek is, refereerde ik meestal wel naar deze film. Voor mij komt muzikaal gezien bijna alles samen in die film; Ralph Stanley van de 1e generatie bluegrass artiesten, belangrijke muzikale vernieuwers zoals John Hartford en Norman Blake, singer-songwriter icoon Emmylou Harris, Alison Krauss & Union Station als super band en natuurlijk Gillian Welch als moderne vertegenwoordiger van de authentieke Amerikaanse Folk en Roots sound.

 

Meeliftend op de golf van het O Brother succes is de jonge mandolinist Chris Thile die samen met Sara en Sean Watkins de groep Nickel Creek vormt. De groep maakt zijn grootste impact in de periode 2000 t/m 2005. De groep brengt drie progressieve bluegrass albums uit. De innovative muziek van Nickel Creek zorgt voor populariteit en erkenning van progressieve bluegrass. Een jonge mandolinist met de naam Sierra Hull vond inspiratie in de muziek van Nickel Creek en behoort vandaag samen met Chris Thile tot de top van bluegrass muzikanten.

 

Sierra Hull en Chris Thile aan het jammen in 2002.

 

Tot slot vraag ik Floris welke vier songs er beslist in de playlist van dit artikel moeten komen. Floris; deze nummers vatten voor mij die echte 90’s sound samen; ritmisch fris en super strak, vette en knallende solo’s, een dikke pompende groove en natuurlijk loepzuivere vocalen!

  • Every Time You Say Goodbye — Alison Krauss & Union Station
  • Wind To The West — Blue Highway
  • I’ll Remember You, Love, In My Prayers — Alison Krauss & Union Station
  • Broken Hearted Lover — IIrd Time Out

Het einde van deze reeks geschiedenis door generatie artikelen komt langzaam in zicht. Maar dit doen we niet voordat we de generatie van de conservators erkenning hebben gegeven. Dankzij de conservators heeft bluegrass muziek nog steeds impact op nieuwe luisteraars. Zonder de conservators van 1985 tot 2005 en de O Brother film hadden we vandaag misschien helemaal geen bands gehad zoals Old Crow Medicine Show, Mumford & Sons, de Avett Brother, The Lumineers en de Punch Brothers.

 

Met die gedachte in het achterhoofd: duik eens diep in de muziek van de 3e bluegrass generatie: 

Spotify Playlist