Blog

woensdag 6 januari 2021

Bluegrass Generations

Tony Rice - door Owen Schinkel

Normaal gesproken zou deze maand in het teken staan van de derde bluegrass generatie. Ik had een playlist in gedachten met nummers van Alison Krauss & Union Station, Blue Highway en Nickel Creek. Echter werd de bluegrass wereld op tweede kerstdag 2020 overvallen met het droevige nieuws dat gitaarlegende Tony Rice niet meer onder ons is. Tony overleed onverwacht op 69-jarige leeftijd in Reidsville, North Carolina. 

De muziek van Tony Rice kwam voor het eerst in mijn leven toen ik opzoek ging naar verschillende albums waar Jerry Douglas dobro op speelde. Eén van de eerste albums die ik tegenkwam in mijn zoektocht, en dat een grote indruk op mij heeft gemaakt, was het 1984 Cold on the Shoulder album van Tony. Dit album staat vol met uiteenlopende nummers. Het gaat van songs van Lester Flatt, een eerste generatie bluegrass pionier, naar nummers van Jerry Reed en Rodney Crowell. En dan vervolgens weer terug naar de Mule Skinner Blues van Jimmy Rodgers. Dit album is tevens één van de eerste waar Tony nummers uitkiest geschreven door songwriter Gordon Lightfoot. In latere jaren zal Tony nog meer nummers uitbrengen geschreven door Lightfoot. Tony stond bekend om zijn unieke, creatieve en goede songkeuze. Toen ik op tweede kerstdag het nieuws van zijn overlijden binnenkreeg was het album Cold on the Shoulder het eerste album dat door het huis schalde om stil te staan bij het verlies van een bluegrass legende. 

Tony werd geboren in de staat Virginia maar groeide op in het progressieve Los Angeles. Op jonge leeftijd kwam hij in aanraking met bluegrass muziek. Het was het gitaarspel van Clarence White van de Kentucky Colonels, en later rockband de Byrds, dat hem ertoe aanzette om het concept bluegrass-gitaar-spel in een volledig nieuwe richting te sturen. Tony was reeds bekend met het gitaarspel van de king of bluegrass Jimmy Martin en legendarische gitarist Doc Watson. Het was echter toen hij het innovatieve gitaarspel van Clarence White combineerde met de stijlen van Jimmy Martin en Doc Watson dat er een nieuwe speelstijl aan het oppervlak kwam drijven. De Rice-stijl was geboren. Deze stijl wordt tot op vandaag de dag gerespecteerd, bewonderd en geïmiteerd. Over het gitaarspel van Tony zegt men vaak het volgende; often imitated, never duplicated. Voor een gezonde dosis hard-driving gitaarspel van Tony, kijk eens naar de verschillende live opnames van Merlefest in de jaren 80 en 90 met Tony Rice en de andere Merlefest all-stars. 

You Don't Know My Mind - Tony Rice met Jerry Douglas, Bela Fleck, Sam Bush, Mark O'Connor en John Cowan. 

Naast het meesterlijke werk binnen de bluegrass kaders heeft Tony zichzelf niet geschuwd van het tackelen van andere genres akoestische muziek. In de midden jaren ‘70 raakte Tony bevriend met mandolinist David Grisman die bezig was met de creatie van een nieuw subgenre akoestische muziek genaamd Dawg muziek. Dawg muziek is een mengelmoes van jazz, bluegrass, gypsy en andere types akoestische muziek. Tony speelt uiteindelijk vier jaar in het David Grisman Quintet in de eind jaren ‘70. Het kwintet brengt verschillende albums uit in die tijd. Deze muziek zal later een inspiratiebron worden voor jonge instrumentalisten van onze huidige generatie bluegrass muzikanten. Een populair Dawg nummer dat vaak terugkomt in bluegrass jamsessies is het nummer E.M.D (Eat My Dust) geschreven door Grisman voor de gelijknamige film uit 1976. 

David Grisman met Tony Rice, Mark O'Connor, en Rob Wasserman

Tony heeft door de jaren heen muziek gemaakt voor een ontzettend breed publiek. Of het nou bluegrass was, of jazz, of meer singer-songwriter achtige muziek. Er is voor elk wat wils, ik kan alleen maar zeggen; duik in de Tony Rice discografie en bewonder de rollercoaster van muziek die zijn leven tekende. 

Volgende maand ben ik terug met deel drie van de bluegrass geschiedenis reeks waarin we kijken naar de bluegrass jaren 1985 tot 2005. Voor meer over Tony Rice’s overlijden en invloed op de muziekwereld suggereer ik de volgende artikelen.

The New York Times 

The Rolling Stone

Tony Rice Was My Guitar Hero door Molly Tuttle

Tony Rice In Memoriam door Chris Eldridge (Punch Brothers)