Blog

zondag 6 december 2020

VRAAG ALLES AAN ARNOLD! DEEL 2

Alles wat je altijd al wilde weten over Bluegrass maar nooit durfde te vragen!

 

Jan van Kampenhout had meer dan 1 brandende vraag en zoals beloofd, zijn deze allemaal hoogstpersoonlijk beantwoord. Dankjewel voor je vragen Jan!

 

Vraag 1: Wie was je grootste held die je hebt mogen ontmoeten en viel het mee of tegen?

Mijn grootste held is de vader van het genre Bill Monroe. Ik heb hem een aantal keren ontmoet en ben zelfs twee keer bij hem thuis geweest. Hoewel hij te boek staat als een wat norse, strenge man die zijn muzikanten tot uitersten dreef, was hij in mijn ervaring een ware gentleman. Enkel en alleen al het gegeven dat hij zijn huis openstelde voor een paar complete vreemdelingen zegt eigenlijk al genoeg. Beide keren hebben we daar urenlang mogen vertoeven terwijl Bill verhalen vertelde over zijn leven. Natuurlijk werd er ook gemusiceerd! De eerste keer dat ik er was wilde hij mijn mandoline even 'testen'. Vervolgens kreeg ik een korte one-on-one-mandolin-class waarbij ik mocht vragen hoe hij bepaalde nummers speelde, terwijl ik er met mijn neus (en vooral oren) bovenop zat. Uiteindelijk werd ikzelf natuurlijk ook aan de test onderworpen en moest ik mijn kunnen aan hem laten zien. 'You should be proud of your right hand' is waarmee hij daarop reageerde. Ik was natuurlijk zo trots als maar kan omdat ik dit compliment van hem kreeg. De Father of Blue Grass zag dat het goed was! Neemt overigens niet weg dat ik nog bijna elke dag urenlang oefen hoor hahaha.

  

Vraag 2: Is de Bluegrass cultuur in Nederland de laatste 20, 30 jaar veranderd?

Ik zou zeggen van wel ja. Nogal zelfs! Al sinds de jaren '60 van de vorige eeuw wordt hier Bluegrass gespeeld (misschien zelfs wel eerder, maar daar ben ik dan niet van op de hoogte). Ik weet het niet helemaal zeker, maar volgens mij waren de 'Dutch Blue Grass Boys' de eersten in dit genre, die hier enige vorm van bekendheid genoten. Cor Sanne, die zelf ook muzikant is en al sinds de jaren '70 van de vorige eeuw grote country- en Bluegrass artiesten in Nederland boekte, haalde in 1975 zelfs Bill Monroe zélf naar Nederland. Ook het Strictly Country Agency heeft decennialang een podium geboden aan Bluegrass. Niet alleen door het organiseren van optredens en festivals, maar ook door hun eigen platenlabel Strictly Country Records. Er waren toen al een aardig aantal bands actief, waarvan sommige ook internationaal opereerden.

Ondanks al deze activiteit werd er slechts een beperkt deel van muziekminnend Nederland bereikt hiermee. Toen wij als band begonnen in 1990 zagen we het als een missie om de populariteit van deze muziek eens flink wat luister bij te zetten. Al vrij snel speelden we door heel Europa en vanaf 1998 toerden we negen keer door de VS. In Nederland brachten we de muziek op plekken waar het daarvoor nooit geweest was. Dus speelden we niet alleen op Bluegrass- en country festivals, maar ook op pop-. Rock and roll-. Blues-, jazz- en zelfs punk festivals. Zo speelden we bijvoorbeeld tweemaal op Lowlands, vijfmaal op de Zwarte Cross, tweemaal op Paaspop en zelfs op het North Sea Jazz Festival.

Al doende hebben we, mede dankzij diverse optredens voor nationale tv- en radioprogramma's en zelfs noteringen in de nationale album hitlijsten (met ons album 'Happy Hour' met Tim Knol kwamen we zelfs binnen op nummer 1 in de Nationale Vinyl top 33), en diverse samenwerkingsverbanden met artiesten als de voornoemde Tim Knol, maar ook Chris Hillman (bekend van o.a. The Byrds), Danny Vera, Bennie Jolink, Ernst Jansz, Freek de Jonge en vele anderen, een groot aantal mensen weten te bereiken die niet alleen (intensiever) naar het genre zijn gaan luisteren, maar in vele gevallen het zélf ook zijn gaan spelen, wat weer geleid heeft tot het ontstaan van een aantal nieuwe Bluegrass bands.

Kort gezegd, het is vandaag de dag geen bijzonderheid meer wanneer je Bluegrass aantreft op plekken waar het twintig of dertig jaar geleden niet kwam. En Bluegrass wordt deze dagen eindelijk ook in één adem genoemd met stijlen als ska, punk, metal, rockabilly en dergelijke, die nét buiten de mainstream vallen.  

 

Vraag 3: Heb je tips voor beginnende mandoline spelers, waar had je zelf het meest aan?

Ik heb één grote tip: luister veel naar de muziek! Het moet als het ware in je systeem terechtkomen. Ikzelf heb veel geluisterd naar Bill Monroe, Jesse McReynolds, Bobby Osborne en Buzz Busby en daar nogal wat van (op)gepikt. Uiteindelijk doe je daar je eigen ding mee, et voilá. Een praktische tip is: probeer een aantal standaard Amerikaanse fiddle tunes (die overigens vaak van Ierse of Schotse oorsprong zijn) op je mandoline te leren. Daar kun je meestal wel een eindje mee uit de voeten op jamsessies, En jamsessies, daar leer je heel veel van; het samenspelen met anderen. Niet alleen qua techniek, maar ook qua zelfvertrouwen. Bluegrass is echt muziek die je met anderen maakt, waarbij je met je begeleiding anderen ondersteunt en anderen jou ondersteunen wanneer jij 'aan de beurt' bent. Een heel sociaal gebeuren dus, als het goed is.

Ikzelf heb overigens het meest geoefend door mee te spelen met platen van Bill Monroe en dan voornamelijk uit de tijd van de Monroe Brothers en uit de periode 1945-1960.  

 

Vraag 4: 50% van de Amerikanen heeft na 4 jaar schandalen op een oranje racist gestemd. Jij en de band hebben door de USA gereisd; verbaast je die uitslag?

Ik heb tijdens onze tournees door Amerika vrijwel uitsluitend lieve, sociale, creatieve, slimme, grappige, getalenteerde, gastvrije, gulle en mooie mensen ontmoet. Wat mij via de media bereikt over de VS strookt in mijn beleving niet met de realiteit zoals ik die ervaren heb aldaar. En politiek is politiek, hun media zijn hun media en hun regels zijn hun regels. Muziek is vrijheid en kent wat mij betreft geen kleuren of grenzen.