Alsof je favoriete deathmetalband op de bluegrass-toer gaat, zo klinken Bridge City Sinners. Punk as fuck, roots as hell. Dit vurige akoestische vijftal uit de boomrijke heuvels van de Pacific Northwest staat al even op het verlanglijstje en dat geldt vast niet alleen voor de programmeurs van ons festival. De oplettende en frequente RBF-ganger zou in 2025 al één van de bandleden op het podium gesignaleerd kunnen hebben; fiddle-speler Lightnin’ Luke verzorgde een gastbijdrage tijdens de show van The Devil Makes Three. Nu komt hij terug naar Rotterdam met zijn eigen band, samen met frontvrouw Libby Lux (zang/banjolele), Michael Sinner (dobro/zang), Clyde McGee (banjo/zang) en Scott Michaud (contrabas/zang).

Op een revolutionaire manier en volstrekt DIY hebben The Bridge City Sinners de perfecte balans gevonden tussen enerzijds authentieke genres als folk, bluegrass en depression era jazz en punk, metal en hardcore aan de andere kant van het spectrum. Nooit vervallen ze daarbij in platitudes en altijd weerstaan ze de neiging om grof geschut als overstuurde gitaren of dubbelebassdrumsalvo’s in te zetten. Het verleden van de bandleden als straatmuzikanten, waarbij ze het moesten doen met de beperkte beschikbare middelen, is daarin een geweldige leerschool geweest qua vaardigheden én mentaliteit. Pure akoestische power is wat deze band is. De ongenadig straffe strot van de markante frontvrouw vormt daarin een extra wapen, haar reflectieve, doordachte en universeel interpreteerbare teksten bereiken hun toehoorders met de grootst mogelijke overtuiging.

Bridge City Sinners zijn bruggenbouwers tussen zeer uiteenlopende genres en hebben daarmee een grote en trouwe aanhang van country-, punk-, metal-, folk- en rootsfans aan zich gebonden. Een stevige delegatie daarvan zullen ze op het Noordplein aantreffen, en stevig zal het er ongetwijfeld aan toe gaan!

Het komt eens in de zoveel tijd voor in de bluegrass-scene, een band of artiest die het genre herdefinieert en een nieuw gezicht geeft. Della Mae is zo’n band.

Het uit Boston afkomstige Della Mae is opgericht in 2010 en heeft in de daaropvolgende vijftien jaar de rootsmuziekwereld laten zien dat een band bestaande uit alleen vrouwen geen gimmick is, sterker nog, dat ook nooit is geweest. De band speelt een voortrekkersrol in de explosieve groei van vrouwelijke instrumentalisten en bands die volledig uit vrouwen bestaan. Hun impact wordt ook alleen maar groter, niet alleen in Noord-Amerika, maar over de hele wereld. Dat ze zich daarnaast expliciet durven uitspreken over politiek-maatschappelijke misstanden in hun land versterkt hun rol nog eens.

Della Mae heeft door de jaren heen meerdere enorm getalenteerde vrouwelijke muzikanten voortgebracht, de trouwe RBF-bezoeker heeft dat een aantal jaren terug al eens kunnen vaststellen toen band en publiek mekaar tot extatische hoogten stuwden. Nu, vijftien jaar na hun oprichting, kan de band bogen op de sterkste bezetting tot nu toe; oprichters Kimber Ludiker (fiddle) en Celia Woodsmith (zang/gitaar) worden vergezeld door gitariste Avril Smith en zangeres en tweevoudig IBMA Bass Player of the Year Vickie Vaughn. Dat gegeven, in combinatie met het verschijnen van het fantastische nieuwe album ‘Magic Accident’ begin 2026, maakt een terugkeer naar Rotterdam voor wederom een waanzinnig optreden op het Noordplein onvermijdelijk. Een heerlijk vooruitzicht!

Als er één artiest is in Nederland waar je op dit moment niet omheen kan, dan is het Douwe Bob. Een artiest met vele gezichten; hit na hit ramt de gewilde popster de hitlijsten in, als flamboyante bohemien is hij een graag geziene gast in menig muzikaal tv-programma en als veelzijdige live act en rasperformer verkoopt hij het ene na het andere podium of theater uit en speelt hij op de grootste festivals. Verzamelaar van awards is hij ook, met meerdere onderscheidingen van 3FM, BUMA en Edison.

Maar één van de meest succesvolle artiesten van ons land is ook een groot liefhebber, kenner en beoefenaar van Amerikaanse rootsmuziek. Dat bleek eind vorig jaar eens te meer, toen hij met The Story of Country in een stijf uitverkocht Concertgebouw in Amsterdam, omringd door de beste muzikanten, zijn liefde voor oorspronkelijke muziek luister bijzette. Met onze festivaldirecteur als getuige richtte Douwe Bob de spotlight ook op één van de subgenres daarvan: bluegrass. Speciaal voor het Rotterdam Bluegrass Festival komt hij nu naar het Noordplein om te laten zien en horen waarom zijn hart nog een extra sprongetje maakt voor de muziek uit de Appalachen. Zijn stem en gitaarspel lenen zich uitstekend voor de high lonesome sound, en wie anders kunnen hem daarin beter begeleiden dan onze Utrechtse vrienden van de Blue Grass Boogiemen?

Dat deden ze immers in 2023 ook al – de trouwe RBF-bezoeker kan zich dit fantastische optreden vast nog voor de geest halen – en ze vergezelden hem tijdens de genoemde show in het Concertgebouw. De enige act die nog iedere editie op het affiche van Rotterdam Bluegrass Festival stond, iets wat geen enkele andere artiest hen ooit nog zal nadoen, vierde recent het 35-jarige bestaan. Al sinds de jaren negentig, in een tijd dat er in Nederland nog maar nauwelijks aandacht voor het genre was, toeren de Blue Grass Boogiemen door binnen- en buitenland om met de groten der aarde het podium te delen. We zijn er trots op dat ze ook dit jaar weer, relevanter dan ooit en in een hele bijzondere samenwerking, opnieuw op ons festival kunnen laten horen waarom ze al zo lang tot de top van het genre behoren. Douwe Bob & Blue Grass Boogiemen, een geweldige en ultiem complementaire collab om enorm naar uit te kijken! 

Alleen een blik op de stoet bevriende muzikanten met wie Hogslop String Band het afgelopen jaar heeft samengewerkt zegt eigenlijk al genoeg. Want wie zich weet te omringen met artiesten als Margo Price, Sierra Ferrell en – wie herinnert zich niet hun geweldige show in Rotterdam vorig jaar – The Brothers Comatose, moet er zelf ook wel iets van kunnen. Nou, wed maar dat dat geldt voor deze band met uitvalsbasis in Nashville.

Bluegrassmuzikanten gooien het sowieso graag en veelvuldig op een akkoordje met elkaar, in weerwil van de relatief uit weinig akkoorden bestaande schema's die songs uit het genre vaak kenmerken. De kunst zit hem in de virtuoze invulling en uitvoering ervan en die beheersen zanger en violist Kevin Martin, gitarist, mondharmonicaspeler en zanger Gabriel Kelley, banjospeler en zanger Daniel Binkley en bassist en allround entertainer Pickle tot in detail. Wat ze nog een pak beter en toffer maakt is dat ze die muzikaliteit koppelen aan een wilde rock ‘n’ roll energie.

Tegenwoordig resideert het gezelschap in Nashville, maar alle leden zijn opgegroeid in rurale regio’s in Tennessee en Georgia, waar oldtime music en bluegrass zijn ontstaan. Ze zijn opgegroeid met deze muzikale traditie, iets waar ze veel eerbied voor hebben, maar tegelijkertijd durven ze ook de knuppel in het hoenderhok te gooien. Ze gedijen bij het kruisen van genres en de muzikale degens, als voorvechters van een beweging binnen de bluegrass die met a-typische invloeden als rock en psychedelica iets creëren wat eigenlijk maar op één manier kan worden omschreven: 'The Hogslop Sound'. Een van de meest opwindende acts van dit moment, ga ze zien!

Normale Gevoelens. Nu al uitgegroeid tot een publieksfavoriet, dit hilarische liedje van het nieuwe album ‘De Zachte Krachten’ (2026) van Lucky Fonz III. Maar normale gevoelens in relatie tot Lucky Fonz III, die komen in Rotterdam niet voor. Hier zijn het – zeg maar gerust – euforische gevoelens, en dat heeft er alles mee te maken dat de kersverse Rotterdammer op Rotterdam Bluegrass Festival speelt. Niet normaal!

Optredens van Lucky Fonz III staan te boek als een bijzondere combinatie van prachtige liedjes, eigenzinnige teksten, humor én ontroering. Er mag gelachen, gehuild en gedanst worden, in willekeurige volgorde en/of gelijktijdig, desgewenst. Uitingen van emoties die op Rotterdam Bluegrass Festival ook niet zelden gesignaleerd worden. Bijvoorbeeld tijdens optredens van Henhouse Prowlers, het geliefde snarengezelschap uit Chicago dat we maar al te graag invliegen als er weer een bijzondere samenwerking is bedacht.

“Ik geloof echt dat muziek mensen echt kan veranderen. Dat het invloed heeft op hoe je naar de wereld kijkt”, vertelde Lucky Fonz III recent in gesprek met VPRO 3voor12 naar aanleiding van ‘De Zachte Krachten’. “Ik ben gevormd door muziek en door de culturen en ideeën die muziek in zich kan dragen. Dus als ik zelf iets maak dat mensen raakt, dat ze even anders laat nadenken, dan voelt dat voor mij als mijn bijdrage aan de wereld.”

Dat geloof en die intentie heeft Rotterdam Bluegrass Festival ook, en we zijn ervan overtuigd dat hij daarmee met de mannen van Henhouse Prowlers een aantal zielsverwanten heeft getroffen. Want naast waanzinnig goed musiceren zet het Amerikaanse kwartet – als band en als Bluegrass Ambassadors – zich in voor een mooiere wereld, met meer vriendelijkheid en verbinding. Het front van die pacifistische kruistocht bevindt zich deze dag – in ieder geval voor even – op het Noordplein, wanneer hun gloedvolle americana samensmelt met de tot de verbeelding sprekende taalvondsten van Lucky Fonz III.

(Lucky Fonz III opent de set met een aantal solonummers, waarna Henhouse Prowlers zich bij hem voegen. Laatstgenoemden verzorgen later op de dag nog hun volledige eigen set)

In de podcast Bright Lights vertelt Lucky meer over zijn samenwerking met Henhouse Prowlers op RBF2026. Te beluisteren op je favoriete podcast-app, hier te beluisteren op Spotify

Life happens when you’re busy making other plans, dat kan je in het geval van Emily Nenni wel zeggen. De via Colorado in Nashville gevestigde countryzangeres was nooit van plan om op een podium te gaan staan. Ze trok naar Music City, het alias waaronder haar woonplaats ook wel bekend staat, om liedjesschrijver te worden. Dat is gelukt, maar die liedjes houdt ze gelukkig voor zichzelf. Inmiddels is ze één van de meest opwindende en verfrissende stemmen uit de countryscene en speelt ze avond aan avond op alle denkbare plekken – in haar eigen stad, de andere kant van het land of aan de overkant van de Grote Plas.

Haar geluid is geworteld in classic honky-tonk country, doorspekt en gepeperd met emotionele soul en vurige rock ‘n’ roll. De jankende pedalsteelgitaar, groovy piano en afwisselend slepende en swingende ritmesectie begeleiden en verbeelden haar sweet-and-sassy teksten die verhandelen over het zware leven, vurige nachten, hartzeer en andere universele menselijke condities die niet zelden onderwerp van gesprek zijn in het genre.

Met de oneindige kilometers die ze de afgelopen jaren heeft gemaakt, van de honky tonk bars en clubs in haar woonplaats tot podia en festivals elders in het land en in Europa, heeft ze zich als bandleider, zangeres en muzikant gigantisch ontwikkeld, maar ook haar toch al ruimdenkende kijk op de wereld en haar geweldige performance aangescherpt. Het maakt het hoog tijd dat ze het Noordplein aan gaat doen met haar band, zeker met een dit voorjaar te verschijnen nieuw, vierde album. Strakke spijkerbroek, western shirt en cowboylaarzen aan en gaan!

Hackensaw Boys komen eindelijk weer terug naar ons festival! Met reden! De vaandeldragers van de Virginiaanse rootsmuziek - graag geziene gasten in Nederland en zéker in Rotterdam - brengen in het voorjaar van 2026 een live album uit. Kort daarna komen ze naar het Noordplein, want een live album wil je live horen natuurlijk!

‘Knock Of The Knuckles’ is opgenomen tijdens een tour door ons land in het najaar van 2025. Die reeks shows in Nederland maakte onderdeel uit van een grote Europese tour waarmee ze het 20-jarige jubileum van hun tot klassieker uitgegroeide album ‘Love What You Do’ vierden. Een monumentale plaat, met een fantastische mix van bluegrass, punk en folk. Sommige nummers van het album zijn uitgegroeid tot heuse anthems, zoals ‘We Are Many’, een krachtige maar liefdevolle oproep tot eenheid, saamhorigheid en het overbruggen van verschillen, iets waar in de huidige, onrustige wereld veel behoefte aan is en wat de populariteit bij hun fans verklaart.

Deels verklaart dan, want waar hun volgelingen vooral hard op gaan is het wild feestelijke muzikale aspect, waarbij de perfecte balans tussen traditionele roots en energieke punk wordt bewandeld. Op het podium slaat die wilde energie over van het podium naar de zaal en vice versa en vervaagt de grens tussen band en publiek. Het maakt dat geen enkele show van Hackensaw Boys hetzelfde is en niemand weet hoe het zich ontvouwt, maar één ding is zeker: voor alle betrokkenen is het maximaal genieten en iedereen gaat blijer naar huis dan-ie kwam!

Waar ter wereld je ook vandaan komt, we hebben meer gemeen dan we verschillen. Zo denken wij er over. Henhouse Prowlers ook, en zij hebben het empirisch vastgesteld. Voor deze band blijft het niet bij het maken van geweldige muziek, ze zetten zich – als band en als Bluegrass Ambassadors – daarnaast in voor een mooiere wereld, met meer vriendelijkheid en verbinding.

Twintig jaar is dit kwartet uit Chicago al bij elkaar en in die periode hebben Ben Wright (banjo, zang), Chris Dollar (gitaar, zang), Jon Goldfine (bas, zang) en Jake Howard (mandoline, zang) plekken bezocht waarvan de meeste toerende muzikanten het zich niet

zouden kunnen voorstellen daar ooit te komen. In samenwerking met het Amerikaanse
ministerie van Buitenlandse Zaken en hun eigen non-profitorganisatie Bluegrass
Ambassadors, hebben ze inmiddels meer dan 30 landen op vijf verschillende continenten
bezocht. De ontelbare ontmoetingen met mensen en muzikanten van over de hele wereld
hebben hun levens veranderd en hun wereldbeeld gevormd. Via het geven van workshops, het vertellen van verhalen en het (samen)spelen van muziek zetten ze zich op iedere denkbare plek in om de vaststelling uit de eerste zin uit te dragen.

Veel van hun dromen zijn uitgekomen, maar deze altruïstische artiesten houden altijd de blik
op de toekomst. Zo is er met ‘Unravel’ weer een gloednieuw album van hun hand verschenen, een plaat vol met moderne americana, traditionele country en bluegrass, meerstemmige harmonieën en schitterend snarenwerk. Met hun enorme productiviteit en ervaring in de bagage kennen hun ambities en mogelijkheden letterlijk en figuurlijk geen grenzen. De grens oversteken van Chicago naar Rotterdam hebben ze al vaker gedaan, maar iedere keer opnieuw ontstaat er weer iets magisch tussen band, publiek én collega-muzikanten. We zijn benieuwd wat het dit jaar gaat zijn, maar hartverwarmend, geestverruimend en inspirerend wordt het zonder twijfel.

Zowel pers als publiek mag graag debatteren over nieuwe albums en shows van artiesten, daarop vormt het roots-genre beslist geen uitzondering. Zelden is men het unaniem eens, maar over de Canadese americana-act HORSEBATH heerst een opvallend eensgezinde consensus. Een zeer positief getinte, welteverstaan. Die consensus geldt voor zowel het vorig voorjaar verschenen debuutalbum ‘Another Farewell’ als de daaropvolgende tour in het najaar van 2025, waarbij de superlatieven bepaald niet van de lucht waren. In die reeks shows ontbrak een optreden in Rotterdam, dat maken we komende zomer helemaal goed.

De band is net als The Band afkomstig uit Canada, en dat is niet de enige overeenkomst. Evenals hun legendarische landgenoten – wiens album ‘Music From Big Pink’ uit 1968 beschouwd wordt als de blauwdruk voor het verzamelgenre americana – bestaat HORSEBATH uit meerdere songwriters en leadzangers. Ook de stilistische diversiteit delen ze, met een veelheid aan verschillende invloeden; van de tijdloze en poëtische storytelling van genoemde beroemdheden tot de cosmic american music van Gram Parsons, de Tex-Mex van Sir Douglas Quintet tot de donkere zelfreflectie van Leonard Cohen en zelfs echo’s van geluiden die refereren aan zowel The Rolling Stones als The Beatles zijn hoorbaar. 

Die uitgebreide inspiratie haalden de muzikanten – allemaal afkomstig uit verschillende uithoeken van het rurale Canada – uit oneindig lange roadtrips door het gigantische land, de avonturen die ze daarmee beleefden en alle nieuwe geluiden en ideeën die ze onderweg tegenkwamen. Sinds het succes van het album hebben ze ontelbare nieuwe indrukken opgedaan, dat belooft veel goeds voor de toekomst. Wie weet krijgen we daar op het Noordplein al een voorproefje van, maar een geweldige show wordt het sowieso!

60 Million TV viewers Can’t Be Wrong. Het is de titel van Elvis Presleys album met de opnames van het megasuccesvolle optreden van The King in de Ed Sullivan Show eind jaren vijftig, maar het is ook een frase die je met Hillary Klug in verband kunt brengen. Met bijna twee miljoen volgers op facebook, een half miljoen op TikTok en video’s die onvoorstelbaar veel bekeken zijn is ze een sensatie op sociale media, met filmpjes waarin ze fiddle speelt terwijl ze een traditionele dans uit de Appalachen – ook wel bekend als buck dancing of clogging – demonstreert. Maar vergis je niet, Hillary Klug is niet slechts een viraal mirakel, haar skills zijn echt ongekend.

De uit Fayetteville, Tennessee afkomstige Hillary begon tijdens haar middelbareschooltijd al met het geven van dans- en vioollessen. Nadat ze haar studie Engels had afgerond, ontdekte ze haar talent voor het tegelijkertijd dansen en fiddle spelen. Ze trok naar Nashville om de combinatie van deze disciplines aan te scherpen door jarenlang in de country music capital als straatartiest op te treden. Dat bleef niet onopgemerkt en leidde tot optredens over de hele wereld, samenwerkingen met artiesten als Rhonda Vincent en Dom Flemons en rollen in grote producties als Dollywood en Cirque du Soleil. Teveel om op te noemen, als je haar cv integraal wilt checken dan blijf je aan het scrollen.

Naast dat ze op hoog niveau simultaan kan dansen en fiddle spelen is ze ook een fantastische singer-songwriter en storyteller. Niet voor niets bereikten meerdere van haar albums hoge noteringen in de Bluegrass Billboard hitlijst en schreef ze mee aan de soundtrack voor de met een award onderscheiden film ‘Wild Rose’. Het is een eer dit multi-getalenteerde fenomeen een podium te mogen geven in Rotterdam. Ga haar live zien en laat je de schellen van de ogen vallen!

Fantastico! Onze favoriete Italianen komen weer terug naar Rotterdam! Wie de afgelopen jaren geen editie van RBF heeft gemist, heeft dit virtuoze viertal ongetwijfeld al eens de show zien stelen. En misschien denk je nu wel: huh, Italianen?! Want als je deze mannen ziet en hoort spelen zou je die achtergrond op geen enkele manier vermoeden; in alles klinkt en oogt deze band 100% Amerikaans. Het Amerika van de jaren vijftig beter gezegd, en het oorspronkelijke bluegrassgeluid uit die tijd. Bill Monroe had het genre indertijd nog maar net op de kaart gezet en het is de energie, opwinding en het enthousiasme wat in die beginjaren rondom de kersverse speelstijl hing die Truffle Valley Boys hebben weten te vangen en te verankeren in hun eigen sound. Dit viertal blijft echter niet eindeloos rondjes draaien in het verleden, maar geeft er juist een nieuwe draai aan. Want tegen de tijd dat ze naar Rotterdam Noord tijgen, ligt er een fonkelnieuwe langspeler in de hutkoffer op hun tourbus. Dit album hebben ze opgenomen bij het befaamde Flipsville Records in Zweden, een volledig analoge studio met louter en alleen apparatuur uit de jaren ’50. Een waar walhalla voor muzikanten die hard gaan op vintage gear en waarmee de band hun eigen liedjes de signatuur hebben kunnen geven van de sound waar ze – en wij – zo van houden. Het optreden in Rotterdam is onderdeel van de album release tour, dus verheug je maar vast op een prachtige presentatie in vol ornaat, uiteraard in de klassieke bluegrass-opstelling rondom de microfoon. Che bello!

Breaking rules in country music since 2015. Dat zou de tagline kunnen zijn van het Texaanse zestal Vandoliers. Een band die er een carrière van heeft gemaakt om grenzen te verleggen en iedereen te verwelkomen. Laat dat nu naadloos aansluiten op de filosofie van Rotterdam Bluegrass Festival.

Een rauwe mix van rootsstijlen als country, Tex-Mex, folk en blues met energieke punk is het afgelopen decennium altijd al het handelsmerk van Vandoliers geweest. Dat is op hun nieuwste album niet anders, al hoor je de progressie die de band sinds de eerste release muzikaal heeft doorgemaakt. Daarnaast is er in de tekstuele boodschappen met het meest recente plaatwerk het nodige veranderd: ‘Life Behind Bars’ (2025) biedt een blik in het leven van frontvrouw Jenni (Gin-ee) Rose en de reis die ze heeft afgelegd in haar worsteling met verslaving en genderdysforie. Een reis die culmineerde in haar besluit om uit de kast te komen als transvrouw. Een moedige move om deze thematiek te adresseren en ondertussen blijft de ongebreidelde en positieve energie die de band karakteriseert onaangetast. Sterker, zelfs het meest melancholieke nummer bevat een zekere uitbundigheid en energie. Wat er ook gebeurt, deze band behoudt de ontembare drive om vreugde te verspreiden. Dat hebben ze reeds ontelbare tours en een veelvoud aan shows bewezen, we heten ze maar wat welkom om dat ook op het Noordplein te doen!

Een band die vele hoofden zal doen draaien en harten paaien, dat is DUG. Want dit onweerstaanbare duo uit Dublin, daar word je op slag verliefd op. Gewapend met slechts banjo, resonatorgitaar en percussie onder en rond de voeten creëren Conor (Lorkin) O’Reilly en Jonny Pickett zo’n overweldigende sound en sfeer dat niets anders rest dan je eraan overgeven.

Muzikale tradities van weerskanten van de Atlantische Oceaan weerklinken in het geluid van het tweetal, met echo’s van de grote Amerikaanse troubadours en iconen uit de Ierse folk. Da’s geen toeval. Pickett is geboren en opgegroeid in Californië waar hij zijn eerste stappen zette als singer-songwriter, O’Reilly kwam ter wereld in Edinburgh als kind van een Ierse moeder en Schotse vader en bracht bijna tien jaar door als muzikant in de staat New York voordat hij in 2022 naar Ierland verhuisde om een ​​nieuw muzikaal hoofdstuk te beginnen. Daar vonden de twee elkaar in 2023, maar je zou bijna denken dat ze al een leven lang samen muziek maken.

Met het geluid en de energie van een complete band, hun ongelooflijk sterk ontwikkelde muzikaliteit en enthousiaste en humoristische interactie met het publiek bouwde het duo al snel een reputatie op als een van de meest opwindende live-acts van dit moment. Met het in 2025 verschenen debuutalbum ‘Have At It!’ brengen ze diezelfde spirit naar een breder publiek, met voortvarend succes. De release leidde prompt tot een uitnodiging voor een optreden op het prestigieuze showcasefestival ESNS in Groningen begin 2026, met een lange rij voor de deur van het podium tot gevolg. Gelukkig is er op het Noordplein plek genoeg voor iedereen. Het kan niet anders of het halve plein loopt daar straks na hun show totaal euforisch rond met een T-shirt met daarop de tekst ‘I DIG DUG’. Zolang de voorraad strekt!

In 2024 waren ze één van de topfavorieten op Rotterdam Bluegrass Festival. Tot groot genoegen van velen stelde de wervelende bende Argentijnse paradijsvogels in 2025 ons festivalterrein andermaal feestelijk op de proef. Groot was de schok dan ook toen het nieuws Rotterdam bereikte dat bandlid Pablo plotseling was komen te overlijden. Het leidde online tot een stortvloed aan hartverwarmende reacties, met liefdevolle blijken van medeleven en mooie herinneringen die gedeeld werden. Maar na de schok en het verdriet bleek ook: the show must go on.

De rest van de band realiseerde zich namelijk al gauw dat de beste manier om hun geliefde fiddle-speler en gangmaker te eren was door de instrumenten weer op te pakken. Het verlies van Pablo zetten ze om in hun grootste kracht: hun publiek hartstochtelijk bestoken met hun vurige muzikaliteit. Daar stellen wij ons podium maar wat graag voor beschikbaar.

De streetwise potpourri van punk, bluegrass, country en folk van Angry Zeta lijkt gemaakt voor het Rotterdamse publiek. Hun DIY mentaliteit, inzet en volharding die altijd de volle 100% aantikt, matcht voor nog eens dat percentage met de Rotterdamse attitude. Deze bonte stoet freeform folkies heeft voor altijd onze harten gestolen en het voelt geweldig goed de band voor de derde maal op rij in Rotterdam te mogen verwelkomen.

Met een frisse blik op classic sounds uit de country, folk en blues neemt de Canadese Cat Clyde je met haar liedjes mee naar verschillende werelden. In het ene nummer geeft ze met fluweelzachte zang de luisteraar een intieme blik in haar diepste emoties, in het andere leidt ze je met honkytonkpiano en slide-gitaar door de openslaande deuren van een drukke saloon. Cat Clyde kent een breed palet aan invloeden, niet alleen muzikaal; afkomstig uit de rurale omgeving van Ontario, Canada voelt ze een sterke connectie met de natuur, als een bron van inspiratie en wijsheid waar ze uit put in haar werk als artiest. Haar muziek voelt vertrouwd en tijdloos, met een knipoog naar grootheden als Patsy Cline, Lead Belly en Bobby Gentry. Soulvolle blues en zachte folk met een warme, rokerige stem die zowel teder als rauw klinkt. Met haar eigentijdse benadering van oorspronkelijke genres en haar poëtische songwritingskills weet Cat Clyde een intieme sfeer te creëren die je bijblijft. Vooral live. Straks, op het Noordplein, zul je zelf ervaren hoe haar muziek je meteen pakt en niet meer loslaat.

Geboren in het westelijk gelegen Missoula, Montana en opgegroeid in het rurale Esmont, Virginia, is Jonny Fritz geografisch gezien een perfecte mix van country and western. Zelf noemt hij het liever dad country, als een attractiepark speciaal voor vaders. Maar wat moet je je daar nou in hemelsnaam bij voorstellen?

Jonny Fritz is een beetje een clown in de countrymuziek, in de meer dan goede zin van het woord. Hij schrijft geweldige countryliedjes, balancerend op het randje van absurditeit. Alledaagse details waar collega-songwriters niet over zullen peinzen die in hun teksten te behandelen – de relevantie van de ophaaldag van het vuilnis, personages die een vervallen motel bezoeken, de consequenties van het eten van een chili dog in de ochtend – zet hij om in pareltjes van songs met een schitterende twang.

Inmiddels is de voormalig marathonloper verhuisd naar Los Angeles, werd succesvol makelaar, kreeg een kind, overleefde de verwoestende brand in zijn nieuwe woonplaats, stond als artistiek leider aan de basis van een bloeiend nieuw podium in Sonoma County en ontwikkelde zich als uiterst begaafde en productieve leerbewerker. Het is onbegrijpelijk hoeveel uiteenlopende bezigheden hij er op na houdt, niet gek dus dat hij bijna tien jaar lang geen nieuw werk uitbracht. Maar nu is de grappenmaker met een gouden schrijfpennetje terug met het album ‘Debbie Downers’ (op Nick Shoulders’ platenlabel Garhole), waarin de vele petten die hij in het dagelijks leven draagt op kenmerkende hilarisch en fantastisch muzikale manier worden weerspiegelt. Met Jonny Fritz op Rotterdam Bluegrass Festival wordt het even hard lachen als genieten.

De wolkenkrabbers in Rotterdam zijn gemiddeld genomen misschien niet zo hoog als die in New York, maar dat dit trio uit The Big Apple zich thuis voelt in onze stad is een ding dat zeker is. Max Capistran, Sasha Dubyk en Avery Ballotta alias Damn Tall Buildings waren hier immers in 2024 al eens. In het staartje van het festivalweekend gaf dit zonnige trio op de zondagavond een show waarmee ze de dreigende donkere wolken direct verdreven en de die hards acuut naar de dansvloer deden begeven. Alsof ze over een hogere kracht beschikken, en misschien is dat ook wel zo. The sky is the limit geldt niet voor dit optimistisch ingestelde trio in ieder geval, want met hun nieuwste album ‘The Universe Is Hungry’ (oktober 2025) mikken ze nog veel hoger.

Met tien jaar samen spelen, over de hele wereld en van de intiemste podia tot de grootste festivals, hebben ze hun geluid geboetseerd tot hun eigen, one of a kind mix van Amerikaanse rootsmuziek. Natuurlijk, bluegrass, maar ook oldtime, blues en jazz zit verweven in de kleurrijke en hartverwarmende muzikale lappendeken. Hun zelfgeschreven liedjes en de uitvoering ervan zijn uplifting, soulvol, harmonieus en melodieus, maar ook doordacht, virtuoos, ritmisch, soms ontroerend en vaak super energiek en enthousiasmerend. Plus, altijd uitgevoerd en gepresenteerd met een open en uitnodigende houding richting hun publiek, een uitvloeisel van de vele jaren spelen als straatmuzikant en strijden om de aandacht van passerend potentieel publiek. Participeren, motorisch en/of vocaal, met je soepele heupen en stembanden is niet verplicht, maar eigenlijk onvermijdelijk, dat ga je zelf zeker ervaren!

Kaia Kater is één van de meest opmerkelijke en overtuigende folk-artiesten van dit moment, met fenomenaal geschreven en betoverend mooi gespeelde liedjes. De in Montreal geboren Grenadiaans-Canadese put hiervoor inspiratie uit Quebec, het Caribisch gebied en de Appalachen. Haar verfijnde banjospel, jazzy stemgeluid en gelaagde songwriting weerspiegelt de diversiteit van haar achtergrond; haar banden met de Canadese folkmuziekscene, haar studententijd in West Virginia – waar ze zich verdiepte in de muziek uit de Appalachen –, de verhalen van haar vader die emigreerde vanuit Grenada naar Canada en haar recente werk als filmcomponist.

Kater bracht haar eerste EP – ‘Old Soul’ (2013) – uit toen ze net van de middelbare school af was. Sindsdien verschenen meerdere albums van haar hand en won ze en/of werd ze genomineerd voor verschillende prestigieuze prijzen en onderscheidingen. Op ‘Grenades’ uit 2018 verkent ze een uitgebreid palet aan sounds en stijlen om een ​​scala aan emoties en thema’s te bespreken, met name haar Caribische afkomst en de ervaringen van haar vader als vluchteling in Canada. Op de opvolger en nieuwste album ‘Strange Medicine’ (2024) memoreert ze de kracht van vrouwen en onderdrukte mensen door de eeuwen heen en reflecteert ze tegelijkertijd op haar eigen leven. Feministisch en historisch engagement geïntegreerd in liedjes waarin invloeden uit het verre verleden en heden samenvloeien.

Vooraanstaande internationale media als NPR's Tiny Desk, The Guardian, Rolling Stone en No Depression zijn diep onder de indruk van haar werk, wat op de een of andere manier zowel historisch en oorspronkelijk als modern en vernieuwend klinkt. Als je op zoek bent naar échte authenticiteit in folk en bluegrass, zowel muzikaal als tekstueel, dan mag je Kaia Kater niet missen!

Een drumstel opgebouwd uit een oude tv als kickdrum en conservenblikken als toms, een xylofoon van lege flessen wasmiddel en bespeeld met afgetrapte slippers en een gitaar met één snaar gemaakt van een lege jerrycan en een stok; het is ongelooflijk wat een waanzinnig vet geluid Kin’Gongolo Kiniata met van afval en met de hand gemaakte instrumenten weet neer te zetten.

Ook wel ‘een verpletterend geluid’. Want dat is de letterlijke vertaling van de bandnaam van het gezelschap uit Kinshasa, Congo. Kin’gongolo Kiniata verwijst in het Lingala naar het rinkelende geluid van lege olievaten die in een nog niet zo ver verleden in geval van stroomuitval door de straten van de miljoenenstad werden gerold. In meer muzikale termen zou je Kin’Gongolo Kiniata kunnen omschrijven als experimentele Afropop waarin de energie van westerse punk vermengd wordt met syncopische ritmes die hun oorsprong vinden in landen ten zuiden van de Sahara.

Kin’Gongolo Kiniata onderscheidt zich niet alleen met een totaal uniek geluid, maar ook met hun activistische en sociaal-maatschappelijk geëngageerde teksten. Met thema's als dakloosheid, oorlog en overleven geven ze uitdrukking aan een diep verlangen naar erkenning, verandering en sociale rechtvaardigheid en tegelijkertijd vieren ze daarmee de enorme veerkracht van hun stadsgenoten. ​​Het geeft hun songs zowel een politieke als emotionele dimensie. Liedjes met een boodschap van hoop en doorzettingsvermogen en een rauwe, stedelijke sound. Intens en authentiek, bruisend van levensenergie en een niet te stuiten drang tot dansen.

Als je als Britse band naast al het eigen werk op je nieuwe album één cover zet die nota bene geschreven is door een Nederlandse artiest, en als dat ook nog eens de artiest is die het vaakst op Rotterdam Bluegrass Festival heeft gespeeld, dan scoor je natuurlijk punten. Dat goede rapport had Rob Heron & The Tea Pad Orchestra eerder ook al behaald, anders mocht het gezelschap uit Newcastle niet dik tien jaar nadat ze in Rotterdam speelden weer terugkomen. Het was dan ook hoog tijd voor een hernieuwde uitnodiging, want er is sinds 2015 veel gebeurd.

Met hun mix van rockabilly, blues, country, swing, soul, doo wop, honky tonk en meer zwiepten ze hun publiek toen al van links naar rechts over de Rotterdam Noordse dansvloer, vier albums en twee EP’s later is de bandbreedte waarbinnen het collectief musiceert nog verder opgerekt. Dat houdt onder meer verband met de platencollectie van de aanvoerder. Heron himself is namelijk fervent vinylverzamelaar met een voorliefde voor 7 inch singletjes met obscure blues en country, al krijgen ook calypso- en boogaloo-platen en andere exotische varianten een plek in zijn platenkast. Die invloeden sijpelen door in de sound van de band, waarvan de line-up sinds kort ook is uitgebreid met saxofonist/klarinettist Ben Powling. Die blaast nog wat extra leven in het toch al energieke gezelschap dat verder bestaat uit Rob Heron (vocals/guitar), Tom Cronin (mandoline/harmonica/guitar), Ted Harbot (contrabas/basgitaar) en Paul Archibald (drums). De typisch Britse droogkomische teksten en performance doen de rest.

O, en welk nummer die cover was? ‘Happy Hour’, geschreven door Arnold Lasseur van Blue Grass Boogiemen, in 2019 verschenen op het gelijknamige album in samenwerking met Tim Knol - dat jaar ook in Rotterdam te zien geweest - en in 2024 op ‘Feet First’, de meest recente plaat van Rob Heron & The Tea Pad Orchestra. Dat de show van de Britten één groot happy hour wordt is een gegeven, sterker, het zal ongetwijfeld een understatement blijken.

De stemming zit er in Rotterdam alvast goed in! Onze burgemeester heeft de dappere belofte gedaan abseilend de Euromast af te dalen wanneer de opkomst met de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen hoger zou zijn dan de vorige. Dat laatste is het geval, dus mocht ze daarna de smaak te pakken hebben en klaar zijn voor een échte adrenalinekick, dan is ze van harte welkom bij de show van The Hooten Hallers. En de rest van Rotterdam en daarbuiten ook natuurlijk, want dit moet je zelf meemaken om het te geloven.

Al bijna twintig jaar toeren The Hooten Hallers het asfalt en de vangrails uit de grond met hun uitbundige blend van blues, garage rock, country, punk en jazz. Die rijke smaakschakering van stijlen maakt ze al onderscheidend, de bezetting waarin ze spelen is al helemaal onvergelijkbaar met iedere andere band. Dit powerhouse trio wordt aangedreven door de zware grom en het vlammende gitaarspel van John Randall, het krachtige drumwerk en de luide falsetto van Andy Rehm en – last but not least – de waanzinnig dikke baslijnen uit de baritonsax van Kellie Everett. Het is Morphine meets ZZ Top met een vleug George Thorogood en een snuf Tom Waits.

Meer dan een half miljoen kilometers en twee decennia samen in een busje meeblèren met de muziek heeft geleid tot het zevende album van de band, toepasselijk ‘Van Jams Vol. 1’ getiteld. Een collectie liedjes uit een ruime muziekgeschiedenis die sterk resoneren met en invloed hebben gehad op het geluid van The Hooten Hallers. Nummers uit de rock, punk, country, soul, R&B en indie, gespeeld met de signature sound waar de fans van The Hooten Hallers zo op aanslaan. Energiek, rauw, harmonieus, dansbaar en niet te stoppen. Wanneer The Hooten Hallers langs komen is het feest, dat weten we uit ervaring sinds hun show in Rotterdam in 2018. Ben er (opnieuw) bij!

Je zou het misschien niet direct verwachten, maar Rotterdam en New Orleans hebben iets fundamenteels gemeen: beide steden liggen onder zeeniveau. Wat vrij bijzonder is vanuit Amerikaans perspectief, want dat geldt voor weinig plekken in de VS. Het heeft de uit NOLA afkomstige Johanna Rose ongetwijfeld geïnspireerd tot haar gloednieuwe album ‘Chain Smoking Below Sea Level’ (2026). Wat – en dat is dan ook meteen geruststellend – een dijk van een album is!

Gutter jazz noemt ze haar stijl, bass slayer haar professie. Johanna Rose, zangeres, songschrijver, contrabassist en – zoals praktisch iedere muzikant uit New Orleans – straatartiest, creëert een geluid dat zich ergens tussen het sterrendom en het leven in de goot bevindt. Rokerig, sensueel, chaotisch, balancerend op de grens tussen schoonheid en rauwheid. Haar songs komen onaangekondigd hard maar hartelijk binnen, met een snijdende en dan weer zachte stem en baslijnen die tegelijkertijd aanvoelen als een hartslag en een koorddans. Het is New Orleans jazz met een scheve grijns; geworteld in een traditie van oorspronkelijke Amerikaanse muziek, maar altijd met de behoefte eruit te breken.

Johanna Rose zeilt deze zomer de Atlantische Oceaan over met in haar kielzog The Dreamboats die haar bijstaan met snaren en blazers, voor een acte de présence op ons eigen Congo Square. Onbevangen, met tonnen energie en eenzelfde hoeveelheid humor; dit gezelschap gaat het Noordplein genadeloos overmeesteren. Laat maar gebeuren!   

If you don't have a good time when The Hot Seats play, check your pulse. You might be dead. Deze quote van een journalist die The Hot Seats live zag zou qua aanbeveling al genoeg moeten zijn. Maar voor de zekerheid en omdat het kan doen we er nog een paar schepjes bovenop.

De beste bands ontstaan in de kroeg, zeker als je – net als The Hot Seats – vervolgens wekelijks in dat café gaat spelen en zowel individueel als in formatie geweldig goed wordt. Dat het ook nog eens om een gezellige vriendengroep gaat die mekaar muzikaal en qua performance perfect aanvoelen en aanvullen, maakt dat verslaggevers dingen gaan roepen als hierboven aangehaald. The Hot Seats staan te boek om hun wilde capriolen, vermakelijke gevoel voor theater en hilarische dadaïstische humor (zei er iemand Frank Zappa?). Eigenlijk zijn ze gewoon ronduit gestoord, maar als je voorbij die heerlijke excentriciteit kunt kijken zal je ontdekken dat er gigantisch veel muzikaal talent schuilgaat achter die gekte. Al weten ze zelf niet hoe ze het moeten labelen: is het nu old time, bluegrass, ragtime, jug blues of classic country? Daarom houden ze het maar op stringband muziek.

Wat zou het ook? Feit is dat een show van The Hot Seats één groot feest is. Daar hebben liefhebbers over de hele wereld, van huiskamer tot kroeg, square dance tot theater en festivals in alle soorten en maten, inmiddels kennis mee gemaakt. De voorpret is alvast in alle hevigheid aangewakkerd voor hun show op ons Noordplein!

De Pozo Saloon in Californië, iemand ooit van gehoord? Nee, dachten wij ook al. Toch is het een legendarische plek, een meer dan 150 jaar oude bar in het dorpje Pozo ergens in de bergen van Californië. Countrygrootheden als Willie Nelson, Dwight Yoakam en wijlen Merle Haggard stonden hier nog op het podium én het is de plaats waar de SLO County Stumblers zijn ontstaan.

De SLO in SLO County Stumblers staat voor San Louis Obispo, één van de 58 county’s van de staat Californië en waar Pozo ook onderdeel van uitmaakt. Wanneer bassist Jerry James in 2018 een Old Time Music Gathering organiseert in de genoemde historische bar aldaar, vraagt hij voor de gelegenheid een aantal van zijn visvrienden en lokale muzikanten om een front porch band te vormen. Hoewel het kwartet al een paar keer eerder samen had gespeeld, was wat er toen op de veranda van die saloon gebeurde te goed om eenmalig te blijven. Zie daar de geboorte van de SLO County Stumblers.

Daniel Bohlman (banjo), Casy Meikle (fiddle), David Baine (gitaar) en Jerry James hebben de perfecte balans gevonden tussen de muziek serieus nemen, maar zichzélf niet te serieus te nemen. Ze staan bekend om hun hyper-energieke liveoptredens waarin ze swingende oldtime fiddle tunes en andere opzwepende liedjes spelen, daarin sterk beïnvloed door de golden age stringbands uit de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw. Met vurige viool, soulvolle zang, fantastische clawhammer banjo, dreunende bas en rauwe rhythmgitaar poken ze hun toeschouwers keer op keer maximaal op en laten ze hen collectief de sokken uit de sloffen swingen. Kom maar door met die gasten, Rotterdam is er klaar voor!

Attentie voor één van de meest opvallende Europese nieuwkomers op het gebied van authentieke jaren vijftig rhythm & blues en rock ’n roll: Cat Lee King & His Cocks. De uit Bonn afkomstige band heeft rap naam gemaakt in deze scene in eigen land en steekt komende zomer de grens over richting Rotterdam.

Het repertoire van Cat Lee King & His Cocks is een smaakvolle mix van bekende en minder bekende covers en eigen werk, variërend van soulvolle, sentimentele blues tot swingende rhythm & blues en wilde, opzwepende rock ’n roll. Een supergeslaagde combi van warme nostalgie en frisse energie. Terwijl de charismatische frontman en autodidact Cat Lee King de band aanvoert met pompende honkytonkpianopartijen en zijn karakteristiek rasperige stem, bespeelt leadgitarist Thomas 'Tommyboy' Jackson Croole – met zijn 19 jaar de benjamin van de band – meedogenloos de bluesgitaar en wordt het geheel in een superstrak en onweerstaanbaar ritme opgestuwd door Lucas 'Lucky' Luciano op contrabas, Sidney Ramone op slaggitaar en René 'The Dude' Lieutenant op drums.

In weerwil van de bandnaam belooft dit bepaald geen lullige show te worden. Wie van old school rhythm & blues en rock ‘n roll vol vurige muzikaliteit en waanzinnig showmanschap houdt moet deze band gaan zien!

Wees welkom in The Church Of The Fallen Reverend! VAN TASTIK, een in Amerika geboren roots-artiest die een verhaal te vertellen heeft en dat doet op een onvergetelijke manier, nodigt je uit voor een bijzondere reis. We duiken de diepte en de duisternis in, op zoek naar licht en om gezamenlijk het moment te vieren, verbonden door de muziek. Daar gaan we!

Optredens van VAN TASTIK zijn evenredige delen melancholie en energie en een onversneden dosis passie. Daarin opereert hij als one man band met een instrumentarium van een rauwe resonatorgitaar, pulserende basdrum, hi-hat, snare en bijzondere percussie en uiteraard zijn krachtige stem. Zijn teksten, waarin hij niet zelden de worstelingen van het leven bezingt, roepen vaak een gevoel van herkenning op en zijn shows worden gekenmerkt door een bijzondere sfeer. Met veel humor, publieksparticipatie, luid gejoel en gestamp, alsof je in een vergeten, rondreizende pinksterkerk uit begin 20^e eeuw bent beland.

VAN TASTIK verenigt elementen uit folk, metal, blues, jazz, rock, punk en gospel tot – zoals hij het zelf heeft gelabeld – dark delta rock. Hij speelde daarmee al op grote festivals en met gelijkgestemde artiesten en reisde daarvoor de wereld rond om nu, via een tussenstop in de hel, eindelijk op ons podium te belanden.

Binnen slechts enkele maanden na oprichting op het prestigieuze festival van de European Bluegrass Music Association (EBMA) in Praag optreden, noem dat maar veelbelovend. Of eigenlijk de verwachtingen inlossen voordat ze überhaupt tot verwachtingen konden uitgroeien. Dat was in maart van dit jaar, dik drie maanden later mogen The Lonesome Malones een ander hoogtepunt – zeggen we in alle bescheidenheid – aan het rap uitdijende cv toevoegen, met een optreden op het Noordplein.

Spontane late-night jamsessies liggen aan de basis van The Lonesome Malones, van waaruit het gezelschap al gauw uitgroeide tot een compact collectief met een unanieme liefde voor de bluegrass-traditie. Die elementaire sound hoor je terug en tegelijkertijd is hun geluid fris en verrassend. Ras en verfrissend, zou je ook kunnen zeggen, want deze nieuwkomers blinken uit in vliegensvlugge vaardigheden op banjo (Satria Karsono), mandoline (Jasper Schalks), gitaar (Steven Verrips) en contrabas (Fadzli Zahari). De heerlijke vocale harmonieën geven het geheel nog flink wat extra glans. En natuurlijk zijn ze de traditionals meester, maar ook eigen werk staat op de setlist. De bluegrassbobo’s in Praag zagen het al, nu mag het publiek van Rotterdam Bluegrass Festival uitkijken naar een ongetwijfeld aangename kennismaking met The Lonesome Malones.

The Porchville Stringband, een elegante naam voor een elegant ensemble. Deze nieuwe Delftse band brengt bluegrass in zijn puurste vorm: akoestisch, ongefilterd, recht uit het hart en tot op het bot.

Het zestal met een evenredig aantal mannen en vrouwen in de line up doet dat met universele verhalen over liefde, verlangen en verlies. Moeiteloos wordt er geschakeld van ingetogen en breekbaar naar energiek en meeslepend, soms zelfs binnen één en hetzelfde nummer. Essentieel element in deze is de dynamiek tussen de twee lead vocals, een wisselwerking die de emotie achter de nummers voelbaar maakt en blootlegt. Ze worden hierin ondersteund door de sprankelende mandoline, stuwende gitaar, kleurrijk banjospel, stevige basis van de contrabas en de fiddle die overal doorheen snijdt. 

Vorig jaar kon je al kennismaken met één van de bandleden, toen zangeres Maxime Baas werd uitgenodigd door The Brothers Comatose om mee te zingen tijdens hun show, nu kun je het voltallige gezelschap gaan zien. Met een sound geworteld in traditie, maar met een rauw randje, laat The Porchville Stringband ongetwijfeld een blijvende indruk achter op het Noordplein.

Nieuw in het programma dit jaar: de Women’s Songwriter Circle.

Celia Woodsmith, songwriter en zangeres van Della Mae, brengt tijdens deze bijzondere sessie een aantal vrouwelijke songwriters van het festival samen. In intieme setting delen zij hun liedjes, de verhalen daarachter en hun persoonlijke benadering van het vak.

Verwacht een sfeervolle in-the-round sessie vol prachtige songs en verhalen. Binnenkort worden meer artiesten aangekondigd.